Duizenden fans zijn begonnen zich voor te bereiden op Oscars-evenementen om erachter te komen welke acteurs, sterretjes en ook films van de 88e Academy Awards een gouden beeldhouwwerk zullen winnen. Als onderdeel van de viering hebben de ontwerpers van Shutterstock's bedrijf dit jaar opnieuw gefunctioneerd om interessante, op pop-art geïnspireerde posters te maken voor favoriete films die zijn genomineerd door de Academie.

Net als de verschillende soorten films die zijn gekozen voor de prijs voor Beste Film, beweert Shutterstock dat zijn posters een motief van uithoudingsvermogen delen en ook laten zien hoe ver je de grootte van de menselijke natuur kunt uitbreiden.

"Uiterlijk ziet zijn werk er gewoon geweldig uit, maar deze oppervlakkige analyse mist de paradox achter zijn culturele afbeeldingen"

Als je kijkt naar veel van de kandidaten voor de beste foto van dit jaar, dan delen films als The Revenant, The Martian en Mad Max een typisch motief van taaiheid, kracht, resolutie en kracht. Deze motieven zijn dit jaar opvallend verwerkt in de pop-artposters van Shutterstock. Affiches zijn onder meer Jordan Roland's door Warhol geïnspireerde Mad Max: Fury Road, die een kijk geven op Warhols "subversieve totalitaire foto's om deze poster van Immortan Joe te vormen", beweert de muzikant. In Cristin Burton's Flirst-geïnspireerde Oscar Pop 2016 The Revenant, bestaat de poster uit geassembleerde stukken die de kunstenaar gebruikte om "een enorm, onheilspellend en ook eenzaam landschap te ontwikkelen".

Mensen wachten blij op het begin van het programma De pop-art posters bevatten een grappig gezicht van films, maar ook van onderwerpen die niet zo leuk zijn. In Flo Lau's The Huge Short, beïnvloed door Keith Haring, koos de kunstenaar een grappige techniek voor het donkere onderwerp van het uiteenspatten van de vastgoedzeepbel van 2008.

Flirst is een collectiekunstenaar die onsamenhangende stukken assembleert om te kijken hoe hij de samenhang van het geheel kan veranderen. Voor mijn poster, een eerbetoon aan The Revenant, heb ik items opgesteld om een ​​enorm, eng, en ook eenzaam landschap te ontwikkelen. Op de poster staat een nummer met heel weinig mensen aan zijn kant; dit staat voor de hoofdpersoon van de film, Hugh Glass, die brutaal werd aangevallen door een beer en voor dood werd achtergelaten in de wildernis van de wintermaanden.

"Ik wilde dezelfde geestige chaotische sfeer weergeven in mijn poster"

In zijn serie 'Barcelona' ontwikkelt Mario Corea Aiello een grungy verzameling kranten- en publicatiebemiddelaars en flinke verfstreken. Ik had het gevoel dat deze stijl zeker parallel zou lopen met de wrede tornado die Mark Watney voor dood achterliet op Mars in The Martian. Voor het kleurontwerp heb ik Eric White's albumhoes uit de originele roman van Andy Dam geaccepteerd om de kenmerken van een transcendente storm vast te leggen.

Op Set with the Crew Mijn ideeën voor deze poster zijn een onderdeel van Roy Lichtenstein en ook een onderdeel Stefan Sagmeister. Limelight heeft te maken met journalisten die een enorm gerucht aan het licht brengen in een van de oudste instellingen van Boston, en ik ontdekte dat de volledig inconsistente homofoon "bid/prooi" zowel de schok als de afschuw van het gebied omhult toen dit schandaal werd onthuld.

Om dit te benadrukken heb ik een afbeelding van een priester gepixeld, daarna zijn hoofd eraf gescheurd en ook vervangen door een afbeelding van een wolf. Ik keek naar Warhols subversieve dictatorportretten om deze poster van Immortan Joe vorm te geven. Warhol had het verbazingwekkende vermogen om af te leiden van de betekenis van zijn kunst. Uiterlijk ziet zijn werk er gewoon "geweldig" uit.

Mad Max: Fury Road heeft exact hetzelfde resultaat: het gestileerde karakter van de film krijgt nog meer aandacht dan de definitie erachter.

Ik heb ervoor gekozen om Immortan Joe te laten zien vanwege het feit dat hij een vreselijk persoon is, maar zijn legendarische uiterlijk maakt hem snel herkenbaar. Toen ik voor het eerst de plot-samenvatting voor Area las, visualiseerde ik eenzame, schone en steriele persoonlijkheden, die eigenlijk waren geïnstitutionaliseerd door hun afgelegen omgeving.

Zeker, toen ik de film zag, veranderde die perceptie snel; de personages zijn vol leven, liefde en vreugde, en de doelgroep heeft al snel medelijden met hen op een rauw, menselijk niveau. De sculpturen van KAWS spelen op een vergelijkbare fraude. Oorspronkelijk hebben ze een steriel, robotachtig gevoel, maar als je ze zowel op menselijke schaal als hun levendige visuele aspect bekijkt, ervaar je een onverwacht gevoel van verbondenheid.

"Welkom bij de Oscars, of zoals sommige mensen het graag noemen, de optie van blanken eert"

The Huge Brief benadert een duister onderwerp op een grappige manier en ik was van plan om exact dezelfde grappige, wanordelijke sfeer in mijn poster weer te geven. Keith Haring was mijn inspiratie vanwege het feit dat zijn contrastrijke, felgekleurde politieke werk, dat grimmige onderwerpen als verkrachting, fataliteit en strijd raakt, op exact hetzelfde contrast berust als de film. De poster is gebaseerd op de alligator-in-een-verlaten-zwembadscène van de film; de alligator staat voor de belangrijkste persoonlijkheden in de film, die gebruik maakten van de vastgoedzeepbel van 2008 en de wereld in wanhoop achterlieten toen deze barstte.

Ter voorbereiding op de Grote Nacht heb ik ervoor gekozen om me te concentreren op de slordige grijze gebieden en de mazen in Bridge of Spies. De Koude Oorlog werd aangewakkerd door de steeds erger wordende hypothetische hypothesen van beide partijen, wat leidde tot massale paranoia onder zowel burgers als regeringen.

Een groot deel van het verhaal van de film is gericht op de mate van bescherming door de wet, met name voor een Sovjet-spion. Ik herontdekte vrouwenrechtvaardigheid, waarbij ik haar blinddoek vermengde met de Amerikaanse en ook Sovjetvlaggen om te laten zien hoe beide landen waren gebonden aan de concepten van rechtvaardigheid van hun individuen, zelfs terwijl ze een eindeloze strijd om het voordeel veiligstelden. Ingebed in het gelijknamige stadsdeel uit de jaren 50, toont Brooklyn de toen hedendaagse beelden die nu de vercommercialisering van Brooklyn als wereldwijde merknaam laten zien.

Net zoals de Pop Art-beweging massale reclame en paradoxen gebruikte om industriële kunst in een nieuwe context te plaatsen, trok ik me aan van de vintage, ambachtelijke ontwerptrends van vandaag, die door dat tijdperk en ook door de opstelling zijn beïnvloed.

Telefooncelopnames

In die geest gebruikte ik de computeranimatievideo en ook vectorelementen om te illustreren hoe de contrasterende opstellingen van Brooklyn en Ierland de identiteit van het hoofdpersonage opnieuw contextualiseerde met een veranderend gevoel van 'woonplaats'.

De 88e jaarlijkse Academy Awards zijn aan de gang en bezoekers wachten met spanning op de ceremonie om erachter te komen of hun favoriete films en ook acteurs winnen, welke categorieën grote "problemen" zullen zien en welke toespraken en efficiëntie zeker zullen opvallen . Om nog maar te zwijgen over hoe gastheer Chris Rock dicht bij het "Oscars So White"-geschil zal komen, en dat hij zich tijdens de openingsmonoloog zal richten. Heeft Leo eindelijk een gouden sculptuur in huis genomen? De buzz begon tijdens de rode loper gelegenheden voorafgaand aan de belangrijkste gelegenheid.

Jennifer Jason Leigh, genomineerd voor Ideale Actrice in een Ondersteunende Functie voor The Unfriendly 8, leek er wat van af tijdens haar ontmoeting met Ryan Seacrest op E!'s special. Maar waarschijnlijk de grootste schok was Best Star-genomineerde Leonardo DiCaprio (The Revenant) en Ideal Starlet in een bijrol-genomineerde Kate Winslet (Steve Jobs) die hun tijdloze volgers speelden door met elkaar over de rode loper te lopen. Kun je geloven dat het bijna twintig jaar geleden is dat ze met elkaar schitterden in de kaskraker Titanic uit 1997 (die de beste foto mee naar huis nam)?

"Als er gastheren waren gekozen, zou ik hier niet zijn, maar je zou zeker Neil Patrick Harris hebben."

Rock, die de zorgen gemakkelijk en met een vooruitziende blik aanpakte, zei dat hij serieus overwoog om te stoppen nadat talloze mensen zich hadden uitgesproken en hij drong er ook bij hem op aan dat te doen. "Maar het laatste wat ik nodig heb, is om een ​​extra baan te verliezen aan Kevin Hart," zei hij, terwijl de groep giechelend verscheen (inclusief Hart zelf, die in het publiek bleef).

Het meest effectieve deel van Rock's toespraak was misschien wel zijn schaamteloze opgraving bij Jada Pinkett-Smith en haar vocale 'boycot' van de Oscars. "Is ze niet in een TELEVISIE-show? Jada boycotten de Oscars is net als ik Rihanna's slipje boycotten," zei hij.